Αν κάποιος με ρωτούσε ποιο είναι το «γονίδιο» που απουσιάζει από την σύγχρονη πολιτική θα απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη, η πίστη. Η πίστη στη χώρα μας, στην πόλη μας και στις δυνατότητές της. Αυτή μαζί με το σχέδιο είναι τα πιο σημαντικά στοιχεία για την υλοποίηση της ανάταξης του τόπου μας.
Η πρό(σ)κληση του Κυριάκου Μητσοτάκη να θέσω υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου στον τόπο που γεννήθηκα, μεγάλωσα, εργάζομαι και σήμερα μεγαλώνω τον δικό μου γιό, τη Β’ Πειραιά, ήρθε σε εμένα σε μια κομβική στιγμή.
Σε μια κοινωνία που στοιβάζεται σε ουρές στο τέλος κάθε μήνα για να πληρώσει λογαριασμούς, τέλη κυκλοφορίας, εφορία, ΕΦΚΑ κοκ…
Κάποτε στη χώρα του μνημονίου και των αγανακτισμένων η παρέλαση την ημέρα της εθνικής εορτής ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία για ένα ακόμη μπάχαλο.
Ποια χώρα εν μέσω μνημονίου ξοδεύει πολυτελώς τα χρήματα των φορολογουμένων και ταυτόχρονα στεγνώνει κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα προκειμένου να φτιάξει η κυβέρνηση της, το δικό της κομματικό κράτος;
Σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα. Η κυβέρνηση και τα όργανα προπαγάνδας ανακαλύπτουν και κατασκευάζουν ευφάνταστα πράγματα κάθε μέρα για να σπιλώσουν αντιπάλους και ανεπιθύμητους.
Αξίζει να ασχολούμαστε με έναν υπουργό για όσα κάνει για να στρέφει τους προβολείς επάνω του, πουλώντας φτηνό κουτσαβακισμό, και λαικισμό άνευ προηγουμένου σε δημοσιογράφους και πολίτες.
Ως γιατρός και επαγγελματίας υγείας νιώθω ντροπή, ως Κερατσινιώτης φόβο, ως ενεργός Έλληνας πολίτης απογοήτευση και οργή για όσους έχουν στα χέρια τους τη ζωή μας και παίζουν με αυτή.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας; Αν με κάποιο μαγικό τρόπο μπορούσαμε να λύσουμε μια και καλή ένα μόνο πρόβλημα ποιο θα επιλέγαμε; Την Παιδεία; Την Οικονομία; Μήπως την Ανάπτυξη;
Την περασμένη Κυριακή «όλη η χώρα έγινε μπλε. Όχι το μπλε της Νέας Δημοκρατίας, το μπλε της Ελλάδας», όπως είπε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην τελευταία του ομιλία στη Θεσσαλονίκη.