Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν οικονομική ανάπτυξη και ικανότητα, συνεργασία μεταξύ των θεσμών της αυτοδιοίκησης και της κεντρικής κυβέρνησης. Τα αυτονόητα που παραμένουν ζητούμενα και εδώ στον Πειραιά επι χρόνια.

Ποια είναι όμως η αφορμή αυτής της σκέψης; Η υπόθεση του Περιβαλλοντικού Πάρκου Σχιστού του Περάματος.

Η ιστορία του μακρά, φθοροποιός και… μίζερη. Απογοητευτική για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα έργα που υλοποιήθηκαν ποτέ στην περιφέρειά μας. Και λέω υλοποιήθηκε, γιατί αυτό το Πάρκο ολοκληρώθηκε και εγκαινιάσθηκε το 1998! Παραδόθηκε στους δημότες του Περάματος, στους κατοίκους της Β’ Πειραιά και της ευρύτερης περιοχής ένας χώρος μεγαλύτερος από 500 στρέμματα. Μια ανάσα ζωής, μια τεράστια δασική έκταση στην καρδιά της πιο πολύπαθης περιοχής της Δυτικής Αττικής που κόστισε τότε 4 δις. Δραχμές (12 εκατ. ευρώ) και περιελάμβανε χώρους αναψυχής και παιδικές χαρές, περίπτερα που προορίζονταν για διοικητήριο, αναψυκτήρια, μονοπάτια περιπάτου ενώ το πλάνο για την εξέλιξη αυτού του έργου ήταν ακόμη πιο μεγαλόπνοο με λίμνες, πίστα αερομοντελισμού, θέατρο, αερόστατο και πολλά άλλα…

Ποιά ήταν όμως η κατάληξή του; Δεν έγινε ποτέ ούτε μια συντήρηση, σιγά – σιγά σταμάτησαν μέχρι και τη φύλαξη του χώρου, ερήμωσε, εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα να γίνει έρμαιο των επιτήδειων . Τα παιχνίδια των παιδιών, τα φώτα από τις κολόνες, οτιδήποτε μεταλλικό αντικείμενο ξηλώθηκε και οτιδήποτε ξύλινο σάπισε με ηθικό αυτουργό πάντα την Πολιτεία που άφησε το Πάρκο ξεχασμένο στη μοίρα του. Αφέθηκε να το λεηλατήσουν και να επιστρέψει στην πρότερη κατάστασή του, και να ξαναγίνει χωματερή.

Αυτό το Πάρκο – φάντασμα, 21 χρόνια μετά, το ξέρουν ελάχιστοι. Άλλωστε δεν υπάρχει ούτε μια πινακίδα να υποδεικνύει στους περαστικούς που βρίσκεται. 500 στρέμματα «θαμμένα» στην καρδιά της πόλης μας, σαν να ντρεπόμαστε γι αυτά. Μια έκταση διπλάσια από το «Σταύρος Νιάρχος» , με θέα τον κόλπο της Ελευσίνας, με τεράστια ιστορία, αφού ένα από τα παρατηρητήρια θα  ήταν στη θέση «Ξέρξης» (εκεί όπου ο Πέρσης βασιλιάς έστησε τον θρόνο του, για να παρακολουθήσει τη ναυμαχία της Σαλαμίνας). Χωρίς ίχνος βλάστησης, χωρίς την παραμικρή ύπαρξη ζωής, μόνο εγκατάλειψη και δυστυχία, χιλιάδες χρήματα του ελληνικού λαού που δεν έπιασαν τόπο ούτε στο ελάχιστο, απαξίωση όχι μόνο του πάρκου – που φυσικά περιβαλλοντικό έμεινε μόνο στα χαρτιά – , αλλά και δική μας. Αφού περιπτώσεις σαν και αυτή μας θυμίζουν χαμένες ευκαιρίες για την περιοχή μας.

Όμως η επαναλειτουργία του πάρκου τις ελάχιστες φορές που βγήκε στην επιφάνεια ήταν σε προεκλογικές περιόδους ως το μεγάλο όραμα του εκάστοτε – κατά κύριο λόγο υποψήφιου Περιφερειάρχη, όπως στην περίπτωση της κας Δούρου το 2014 – και  μετά το έβαλαν βαθιά μέσα στα συρτάρια τους.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι με στεναχωρεί περισσότερο: ότι δεν το έχουμε, ή ότι το είχαμε και το απαξιώσαμε.. Σήμερα όμως, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια καινούργια ευκαιρία ζωής και πρασίνου για τους δήμους Περάματος και Κερατσινιου-Δραπετσωνας. Το πιστεύουμε; Αν το πιστέψουμε τότε μπορούμε!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ

The post Περιβαλλοντικό Πάρκο Περάματος: χαμένη υπόθεση ή μια ευκαιρία αναγέννησης; appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Από την πρώτη μέρα που πέρασα την πόρτα της Ιατρικής Σχολής της Αθήνας, το 1997, και μέχρι το 2003 που αποφοίτησα δεν έπαψα να δραστηριοποιούμαι πολιτικά από τα φοιτητικά έδρανα. Πάντα στα ψηφοδέλτια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Ιατρικής με την τελευταία χρονιά να εκλέγομαι Υπεύθυνος της Σχολής μου, ενώ αργότερα συνέχισα ως Πρόεδρος της Νομαρχιακής της ΟΝΝΕΔ Β’ Πειραιά και ως τομεάρχης Υγείας, ως πρόεδρος της ΔΗΜ. Τ.Ο. Αμφιάλης και έως πρόσφατα ως πρόεδρος της ΝΟΔΕ Β’ Πειραιά.

Σήμερα διατηρώ το ιατρείο μου και κατοικώ στο Κερατσίνι, ενώ παράλληλα συνεχίζω τις σπουδές μου ως Υποψήφιος Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής Αθηνών. Είμαι κάτοχος δύο μεταπτυχιακών τίτλων, το πρώτο από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας: στη Διοίκηση Υπηρεσιών Υγείας με εξειδίκευση τη φάρμακο-οικονομία και το δεύτερο από την Ιατρική Σχολή με θέμα την Καρδιολογική Θεραπευτική-ΜΕΘ.

Ήρθε όμως η ώρα να δούμε, ο καθένας ξεχωριστά, πέρα από το δικό του μικρόκοσμο, και όλοι μαζί το σύνολο. Μια πραγματικότητα πολύπλοκη και γεμάτη δυσεπίλυτα προβλήματα.

Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να ανασάνει, να βγει από την Εντατική. Οι ψηφοφόροι της νέας –αυτής- Ελλάδας πρέπει να ενηλικιωθούν. Να πάψουν να πιστεύουν σε νταούλια και κίβδηλες υποσχέσεις, να μην λένε στις επενδύσεις και την ανάπτυξη «go back». Η Β’ Πειραιά και το ανθρώπινο δυναμικό της πρέπει να δώσουμε στον τόπο μας αυτό που μας αξίζει. Να οραματιστούμε ένα καλύτερο σχολείο για τα παιδιά μας, δουλειές με αξιοπρέπεια, Υγεία για όλους, Ασφάλεια και στην πιο ερημική γειτονιά της πόλης μας, αναβάθμιση του μοναδικού αναξιοποίητου νησιού του Αργοσαρωνικού, της Σαλαμίνας μας. Να σταματήσουμε να δουλεύουμε για να πληρώνουμε φόρους, να πάψουμε να είμαστε παιδιά ενός κατώτερου θεού, να αποκτήσουμε μια ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που θα στέκεται με πυγμή και κύρος δίπλα στους εταίρους της.

Στις 7 Ιουλίου ας κάνουμε τη σωστή επιλογή, με ευθύνη, αλήθεια, ρεαλισμό, αποφασιστικότητα και κυρίως με δυνατή συμμετοχή.

Αν και από τη ζωή μου δεν έλειψε στιγμή η πολιτική, ποτέ δεν ήταν, ούτε θα γίνει αυτοσκοπός. Με το κάλεσμα του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν μπαίνω στην πολιτική για να κερδίσω, αλλά για να δώσω όσα περισσότερα μπορώ. Για μένα η πολιτική είναι άσκηση προσφοράς, είναι στο κύτταρο μας ως Ελληνες και μπορεί, αν αποκαταστήσουμε τη σχέση των πολιτών μαζί της, να ξανακερδίσουμε όσα απωλέσαμε από τα λάθη του παρελθόντος. Δεν πολιτεύομαι γιατί δεν έχω δουλειά ή γιατί αναζητώ γόητρο ή κύρος. Πολιτεύομαι για να προσφέρω και να ξαναφέρουμε την έννοια της εκπροσωπησης στη σωστή της διάσταση. Πρώτη προτεραιότητα μου είναι ο κόσμος και ειδικότερα οι συμπολίτες μου στη Β Πειραιά. Γιατί αυτούς αντιπροσωπεύω και αυτούς φιλοδοξώ να εκπροσωπήσω μέσα από την ψήφο τους.

Βαθιά πεποίθηση μου είναι λοιπόν, πως όσο ένας καλός γιατρός μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο στη ζωή για τον Ασθενη του, άλλο τόσο και περισσότερο, ένας πολιτικός με όραμα μπορεί να ανοίξει ορίζοντες και ελπίδα στο μέλλον μας. Φτάνει να αποτελεί μια επιλογή με σωστά κριτήρια: αξίες, ήθος, ουσία και ευθύνη.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ 20 Ιουνίου

The post Η πολιτική να επιστρέψει στη ζωή μας appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Το πιστεύετε δε το πιστεύετε νέα και παλιά καζίνο θα έχουν τη δυνατότητα να διατηρούν ακόμη και αποθεματικά ασφαλείας σε ξένο νόμισμα υποκαθιστώντας τραπεζικές εργασίες, ανταλλακτήρια συναλλάγματος ή και ενεχυροδανειστήρια. Έτσι λοιπόν οι ίδιοι άνθρωποι που θεωρούσαν υπεύθυνες τις τράπεζες για την οικονομική κρίση και κραύγαζαν ενάντια στο τραπεζικό σύστημα, από το οποίο σημειωτέων δανείστηκε ακόμη και η Αυγή, οι ίδιοι άνθρωποι που έκαναν τα capital control και περιόρισαν την τραπεζική ελευθερία εις βάρος της ανάπτυξης και της λειτουργίας της πραγματικής οικονομίας και των επιχειρήσεων, έχουν το θράσος και την αμετροέπεια να δώσουν αγόγγυστα και χωρίς κανένα δισταγμό τη δυνατότητα σε καζίνο να υποδύονται τις τράπεζες και τα ανταλλακτήρια, επάνω σε στιγμές που η ανθρώπινη αδυναμία και το πάθος του τζόγου μπορεί να επιφέρει τεράστια καταστροφή και ζημία στους παίκτες.

Σε μια χώρα που η ατμομηχανή της οικονομίας της είναι ο τουρισμός, προφανώς χρειάζονται και τα καζίνο και τα ανταλλακτήρια, ακόμη και τα ενεχυροδανειστήρια. Όμως σε κάθε οικονομική δραστηριότητα θεωρώ πως υπάρχει ένα ηθικό όριο, και το ηθικό όριο ονομάζεται ανθρώπινη αξιοπρέπεια και μέτρο. Όταν μέσα σε ένα χώρο που το ανθρώπινο πάθος μπορεί να νικήσει τη λογική και η χαρά ενός παιγνίου μπορεί να γίνει η αιτία μιας μη επανορθώσιμης ηθικής και οικονομικής βλάβης, εκεί πρέπει να παρεμβαίνει κατά την ταπεινή μου άποψη η πολιτεία και να δίνει οδό διαφυγής και αποτροπής. Είναι εδώ και καιρό ολοφάνερο πως στη σημερινή κυβέρνηση  περισσεύει το πολιτικό θράσος. Δεν φείδεται νομοθετημάτων που σε άλλες εποχές οι πολίτες στο άκουσμα τους και μόνο θα ξεσηκώνονταν. Η απογοήτευση και η αδιαφορία σε μια κοινωνία που λυγίζει από χρέη, πλειστηριασμούς, κατασχέσεις και αναζήτηση μιας δουλειάς με 300 ευρώ, έχει επιτρέψει οι παλιές τους ψευδεπίγραφες ευαισθησίες να μεταμορφωθούν σε αυταπάτες και «περσινά ξινά σταφύλια». Σήμερα όλα γίνονται για λίγο παραπάνω χρόνο στην εξουσία και οι πολίτες βουτηγμένοι στην απελπισία της καθημερινότητας τους σιωπούν.

Είναι σημαντικό όλα αυτά που νομίζουμε ότι σήμερα δε μας αφορούν να καταλάβουμε ότι αύριο ή έστω σε κάποια στιγμή της ζωής μας θα τα βρούμε μπροστά μας, και τότε θα είναι δύσκολο και να τα διαχειριστούμε και να αντιταχθούμε σε αυτά. Η ασυδοσία και η απαξίωση ακόμη και σε έννοιες όπως η τραπεζική πίστη, η ασφάλεια, η αποταμίευση, ο ασφαλής δανεισμός και η επένδυση, είναι συνυφασμένες με την πρόοδο και την ομαλή ανάπτυξη μιας πολιτείας σε σταθερά θεμέλια. Η υγεία της οικονομίας εξαρτάται από πολλά μικρά που σήμερα τα υποτιμούμε, αλλά εισβάλουν μέσα μας ως άρρωστη νοοτροπία και θα ισοπεδώσει εννοιολογικά τις τράπεζες με τα καζίνο. Είναι ηθική μας υποχρέωση να το δούμε αλλιώς και να μην θυσιάσουμε τα πάντα στο βωμό της άνευ όρων ανάπτυξης.

Και αν σας φάνηκε υπερβολική η ευαισθησία μου αυτή, θα μοιραστώ την εμπειρία ενός φίλου από την Κόρινθο, που ενώ ήταν έτοιμος να βάλει ενέχυρο το αυτοκίνητο του, παίζοντας ένα βράδυ στο καζίνο του Λουτρακίου, βγαίνοντας από την πόρτα ο θαλασσινός αέρας που φύσηξε στο πρόσωπο του, του άλλαξε γνώμη και τον έβαλε στο αυτοκίνητο και στο δρόμο για το σπίτι. Αν δεν χρειαζόταν να διανύσει αυτά τα 100 μέτρα ίσως σήμερα να μην είχε το αυτοκίνητο του. Τώρα όχι μόνο δε θα χρειάζεται να «περπατήσεις» πολύ για να δανειστείς, αλλά ακόμη και αν η τράπεζα δε σου δίνει, βρες το κοντινότερο καζίνο και θα κάνεις τη δουλειά σου….

The post Καζίνο σε ρόλο τράπεζας με περιτύλιγμα ανάπτυξης appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Τώρα που οι καιροί άλλαξαν και έγιναν κυβέρνηση, αυτοί που ηθελαν να αλλαξουν τα πάντα, την Ελλάδα, την Ευρώπη, να σκίσουν τα μνημόνια, να δανειζόμαστε και να μας παρακαλάνε και ένα σωρό άλλες ανεδαφικές παραμύθες για μικρά παιδιά, τελικά άλλαξαν αυτοί. Δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα και άλλαξαν αυτοί. Έγιναν πιο συστημικοί από το σύστημα. Αγάπησαν την καρέκλα, αγάπησαν τους διορισμούς, γέννησαν θέσεις ακόμη και για τους συγγενείς τους, και τελικά έγιναν όλα όσα κατηγορούσαν. Ακόμη και στην κατασκευή σκανδάλων κα ειδήσεων, στην προπαγάνδα και το ψέμα έγιναν πολύ χειρότεροι. Γιατί; Γιατί απλά η εξουσία τους διάβρωσε με τον ίδιο τρόπο που το χρήμα διαβρώνει ψυχολογικά έναν απαίδευτο νεόπλουτο. Με τον ίδιο τρόπο που καβαλάει το καλάμι αυτός που πάντα ήταν στο σφαλιαράτο και ξαφνικά έγινε κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσε να διαχειριστεί η ψυχολογία και η παιδεία του. Επαναλαμβάνω η παιδεία του, όχι η μόρφωση και οι σπουδές του.

Αυτή η απαιδεψιά είναι που τους εκθέτει κάθε μέρα και κάνουν διαγωνισμό μπούρδας και κοτσάνας ποιος θα πει ή θα κάνει τη μεγαλύτερη. Μέχρι που κάποιοι κατάλαβαν ότι καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς και έπαψαν να πολυμιλούν για να μην εκτίθενται. Όμως το πρόβλημα δεν είναι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ποσώς θα πρέπει να μας ενδιαφέρει η ψυχολογική συμπεριφορά τους παρά μόνο στο βαθμό που αποκαλύπτει το αληθινό τους πρόσωπο. Δεν είναι αυτοί που φταίνε και έτυχε πάνω στα νεύρα και την απελπισία πολλών από εμάς για να γλυτώσουμε κανά ΕΝΦΙΑ ή για να δούμε ξανά 13η σύνταξη τους πιστέψαμε και τους ψηφίσαμε. Το πρόβλημα λοιπόν είμαστε εμείς. Εγώ και εσύ που ότι βλέπουμε το καταπίνουμε αμάσητο και δεν το επεξεργαζόμαστε. Βάλαμε την κριτική μας ικανότητα στον πάγο και πιστεύουμε ότι μας σερβίρουν.

Στόχος λοιπόν είμαστε και πρέπει να είμαστε απολύτως εμείς οι πολίτες. Εμείς που πρέπει να βλέπουμε και να συγκρίνουμε. Εμείς που παρασυρόμεθα σε κάθε εντυπωσιακή εικόνα λες και η ζωή είναι περιοδικό με ωραίες καλοστημένες φωτογραφίες, που θα σε οδηγήσουν εκεί που θέλουν αυτές και όχι εκεί που πρέπει να πάμε με τη δική μας σκέψη.

Ποιος λοιπόν λέει τα ίδια πριν γίνει κυβέρνηση και ποιος τα ξαναλέει και μετά όταν γίνει;

Ποιος λέει τα ίδια όταν κυβερνούσε και παρέμεινε στις απόψεις και τις υποσχέσεις του σταθερός όταν βρέθηκε εκτός κυβερνητικών εδράνων;

Ποιος υπόσχεται και θα πράξει;

Ποιος έχει πλάνο και λέει αλήθεια;

Ποιος δε σου χαϊδεύει τα αυτιά για να σε πουλήσει αύριο για μια ακόμη φορά;

Με ποιον θα ρισκάρεις λιγότερο;

Ζητούμενο για τον ελληνικό λαό είναι η ευθυκρισία του και ο πολιτικός ρεαλισμός του. Είναι άλλο το εφικτό και είναι άλλο το επιθυμητό στην πολιτική πράξη. Το επιθυμητό πολύ συχνά δεν είναι το εφικτό και πρέπει να το καταλάβουμε επιτέλους. Πρέπει να μυριζόμαστε το ψέμα και το λαϊκισμό πριν ακόμη μας τον σερβίρουν.

Αλλιώς θα μας πιάσουν ξανά κορόιδα και μπράβο τους που μπορούν κάποιοι και το κάνουν….

The post Παρέλαση με ΣΥΡΙΖΑ… appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

156 γραμματείς υπουργείων και γεννιούνται προσεχώς και άλλοι!

2.568 σύμβουλοι που αυξάνονται κάθε μέρα!

21000 διορισμοί μόνιμων και άλλων τόσων συμβασιούχων μέσα στα τρία τελευταία χρόνια και ο αριθμός τους ανεβαίνει με ιλιγγιώδη τρόπο, με νέες προκηρύξεις.

600 εκατ ευρώ αύξηση μισθολογικού κόστους στο δημόσιο μόνο τα δυο τελευταία χρόνια!

400 εκατ ευρώ κάθε χρόνο για τη γραφειοκρατία στο δημόσιο.

Ποια χώρα εν μέσω μνημονίου ξοδεύει πολυτελώς τα χρήματα των φορολογουμένων και ταυτόχρονα στεγνώνει κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα προκειμένου να φτιάξει η κυβέρνηση της, το δικό της κομματικό κράτος; Ποια άραγε έχει την αυτοκαταστροφική πολυτέλεια να το κάνει; Η Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει!

Αυτή είναι ωστόσο η μία πλευρά του νομίσματος!

Η άλλη είναι εκείνη που έρχεται σαν γροθιά στο στομάχι να σου υπενθυμίσει ότι στην κυβερνηση αυτή δεν υπήρξε πλάνο και προτεραιότητα για τίποτα. Ούτε καν για τα αυτονόητα.

Μιλούν πχ οι κυβερνώντες για δωρεάν δημόσια υγεία και δίνουν (βάσει του προϋπολογισμού του κράτους) στους οικογενειακούς γιατρούς του ΕΟΠΥΥ μόλις και μετά βίας 100 εκατ. ευρώ. Αποτέλεσμα; Ναυάγιο ο θεσμός πριν ποτέ ξεκινήσει. Ακάλυπτος ο πληθυσμός από πρωτοβάθμια φροντίδα Υγείας και ξαναβάλε έρημε ασφαλισμένε το χέρι στην τσέπη να πληρώσεις τον ιδιώτη γιατρό, παρόλο που πληρώνεις υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές.

Άλλο παράδειγμα από την υγεία και πάλι η θυσία των 250 εκατ. Ευρώ του ΕΣΠΑ στις Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ) για να προσλάβουν γραμματείς, κλητήρες και φαρισαίους, και τελικά να λειτουργούν οι μονάδες χωρίς γιατρούς και νοσηλευτές. Ουσιαστικά να μην υπάρχει δημόσια πρωτοβάθμια φροντίδα στην χώρα. Να υπάρχει μόνο μια δημόσια πρωτοβάθμια συνταγογράφηση για όσους προλάβουν τα ραντεβού των γιατρών του ΕΟΠΥΥ.

Θέλετε και αλλά παραδείγματα;

Καμία σκέψη για δαπάνες στην παιδεία, μόνο αύξηση των εισακτέων και στοίβαγμα νεοανέργων πτυχιούχων στη σειρά για μια νέα μετανάστευση!

Καμία πρόνοια για την υπογεννητικότητα. Κόβουν όμως τα επιδόματα των πολυτέκνων γιατι δεν έβρισκαν το τρομακτικό κονδύλι των 50 εκατ ευρώ που αποδίδονταν σε αυτούς!

Καμία πρόνοια για την ασφάλεια και τα διαλυμένα περιπολικά. Και άντε βάλε φιλότιμε αστυνομικέ από τη τσέπη σου βενζίνη για να κυνηγήσεις κανένα παραβάτη! Μην περιμένεις βέβαια να ακούσεις ευχαριστώ από τον υπουργό  Τόσκα γιατί όπως γνωρίζεις «δεν ζούμε σε κόσμο αγγελικά πλασμένο»!

Καμία πρόνοια για τα λεωφορεία που δεν έχουν ανταλλακτικά, αλλά χρυσοπληρώσαμε το ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Και τόσα τόσα άλλα, σε ένα ατέλειωτο κατάλογο παραδειγμάτων άστοχων προτεραιοτήτων και επιλογών!

Λίγα λοιπόν μόνο παραδείγματα αρκούν για να συνειδητοποιήσει κανείς τι συντελέστηκε στην τριετία αυτήν. Παραδείγματα που μέσα στην καταχνιά της πρώτης φοράς αριστερά, αναδεικνύουν ότι αν είχαν σχέδιο πολλά μπορούν ή μπορούσαν να γίνουν αλλιώς. Ανταυτού για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα οι υπουργοί μας γεννήσανε επιχειρήματα του τύπου: «περσινά ξινά σταφύλια», «αν μπουν στο σπίτι σου κάνε τον κοιμισμένο» και σε λίγο δε ξέρουμε πραγματικά,τι άλλο μένει να ακούσουμε για να μας πείσουν ότι δεν ευθύνονται για τίποτα.

Αυτή η πολιτική και αυτοί οι πολιτικοί δεν αξίζουν σε αυτή τη χώρα. Δεν αξίζουν σε κανέναν πολίτη, που δουλεύει και φορολογείται και περιμένει να έχουν αντίκρυσμα τα φορολογημένα χρήματα του.

Και αν 45 μάστοροι και εξήντα μαθητάδες ολημερίς το χτίζουνε και το βράδυ γκρεμίζεται, δε τους φταίει κανένας λαϊκός μύθος. Φταίει η ανικανότητα τους και μόνο.

Το δυστύχημα της κυβέρνησης αυτής όμως είναι ένα ζωντανό γεγονός.Μας συνέβη. Ειναι η πραγματικότητα. Και την ασχετοσύνη και την ιδεοληψία τους, θα την πληρώσουμε και θα την υποστούμε μέχρι την τελευταία τους στιγμή….

The post Λεφτά υπάρχουν όπου τους βολεύει! appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Στην Ελλάς του 2018 οι φωστήρες του Υγείας έχοντας ήδη δυο ανάπηρες και ελλιπείς δομές πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΕΔΥ και ΚΕΝΤΡΑ ΥΓΕΙΑΣ), αντί να βελτιώσουν και να βοηθήσουν με ουσιαστικές παρεμβάσεις τις υπάρχουσες δομές, βρήκαν ότι χρειάζονται άλλη μια που αυτή θα λύσει το πρόβλημα! Και εγένετο …..ΤΟ.Μ.Υ (τοπικές μονάδες υγείας)! Προσλήψεις ημετέρων, χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ, σχεδιασμός στο πόδι και κατάργηση των συμβασιούχων ιατρών του ΕΟΠΥΥ (των 200 δωρεάν επισκέψεων). Κατάργηση δηλαδή της μόνης ουσιαστικά δομής που κρατούσε μαζί με τον ΕΟΠΥΥ το σύστημα όρθιο και υποτυπωδώς κατάφερνε κάποιος να έχει κάποια ελάχιστη πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες της ΠΦΥ. Και έτσι εξοικονόμησαν 120 εκ € για να φτιάξουν μια δομή που μαζί με τον ήδη αποτυχημένο οικογενειακό ιατρό στοιχίζει ετησίως περίπου τα διπλάσια.

Έτσι και προσλήψεις έγιναν και πουλήσαμε δημόσιο χαρακτήρα στην υγεία, στην πραγματικότητα όμως οι ασθενείς πηγαίνουν στους γιατρούς τους, όπου πήγαιναν και πριν, πληρώνοντας από την τσέπη τους γιατί διαφορετικά δεν ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΑΙ. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους, οι ασθενείς με ένα χαμηλό αντίτιμο επίσκεψης πηγαίνουν στον γιατρό τους, αυτόν που ήξεραν και τους κουράριζε, γιατί αυτόν ήξεραν και εμπιστεύονται, ενώ τώρα δεν ξέρουν καν που πρέπει ή αν έχουν κάπου να απευθυνθούν. Άλλο ένα κόστος που μετακυλίσθηκε έντεχνα στους ασφαλισμένους, την ίδια στιγμή που ο προϋπολογισμός επιβαρύνεται με άχρηστες και ανεπαρκείς δομές.

Σε ποιο φοβερό και τόσο πλούσιο κράτος έχουν την πολυτέλεια να συντηρούν τρεις και τέσσερις δομές μόνο για την Πρωτοβάθμια Υγεία και πάλι υπηρεσίες να μην έχουν; Ουάου όπως έλεγε και ο Γιάνης! Στην μεταμνημονιακή και ακόμη καταρρέουσα Ελλάς!

Στην περιφέρεια η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη. Τα δημόσια νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας υποστελεχωμένα και ελλιπή φυτοζωούν. Υπολειτουργούν, εφημερεύουν χωρίς βασικές ειδικότητες, δεν έχουν νοσηλευτές και γιατρούς, αν και από τα διοικητικά γραφεία ξεχειλίζει το κομματικό κράτος και εκεί! Ένα από τα βασικότερα ζητήματα των περιφερειακών νοσοκομείων είναι και οι ειδικευόμενοι γιατροί που αποτελούν πλέον είδος προς εξαφάνιση (κενές θέσεις άνω του 30%). Τα τμήματα τα κρατάνε ουσιαστικά οι λιγοστοί επιμελητές και οι διευθυντές οι οποίοι είναι περισσότεροι από τους επιμελητές Α, Β και τους ειδικευόμενους. Άλλο ένα παράδοξο του ελληνικού συστήματος. Πολλοί στρατηγοί αλλά κανένας στρατιώτης. Οι κουτσουρεμένες προσλήψεις επιμελητών Β και οι επικουρικοί προς το παρόν φιλότιμα κρατάνε όπως όπως όρθιο το ΕΣΥ, διότι οι γιατροί αυτοί κάνουν και τον ειδικευόμενο όταν χρειαστεί, αλλά είναι σαφές ότι το σύστημα αυτό δεν είναι βιώσιμο σε βάθος χρόνου. Αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά, πρώτα θα καταρρεύσει η επαρχία και όταν λέω επαρχία δεν εννοώ μόνο τα πολύ ορεινά μέρη και νησιά, αλλά τα μεγάλα  νομαρχιακά νοσοκομεία τα οποία εφημερεύουν σε καθημερινή βάση. Οι νέοι γιατροί προφανώς και θα συνεχίσουν να προτιμούν το εξωτερικό για να κάνουν την ειδικότητα τους, γιατί εκεί και εκπαιδεύονται καλά και αμείβονται καλά, και διαβιούν μέσα σε ανθρώπινες συνθήκες και ωράρια. Η υποβάθμιση των δημόσιων νοσοκομείων είναι ίσως η χειρότερη πτυχή της οικονομικής κρίσης. Ουδείς όμως από αυτούς που κούναγαν το δάκτυλο για τις αυτοκτονίες και τις ελλείψεις στο ΕΣΥ δεν δείχνουν σήμερα να τους απασχολεί κάτι από όλα αυτά. Έχουν σοβαρότερα πράγματα να κάνουν στο Υγείας. Το Facebook δε μπορεί να περιμένει. Η διαχείριση της επικοινωνίας και τα ψηφαλάκια είναι σημαντικότερα από τη δημόσια υγεία.

Το θέμα παραμένει και είναι το μόνο σοβαρό εντέλει: σε ποια Ελλάδα θέλουμε να ζούμε; Στην Ελλάδα που το κέντρο υγείας εφημερεύει τις μισές ημέρες, ή σε μια Ελλάδα που με ορθολογισμό και πρόγραμμα θα ξαναγίνει το κράτος μας στιβαρό και αντάξιο των φόρων που πληρώνουμε κάθε μέρα;;;

The post Εσύ ποια μέρα θα αρρωστήσεις; Τις ζυγές ή τις μονές; appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Αξίζει να ασχολούμαστε με έναν υπουργό για όσα κάνει για να στρέφει τους προβολείς επάνω του, πουλώντας φτηνό κουτσαβακισμό, και λαικισμό άνευ προηγουμένου σε δημοσιογράφους και πολίτες.

Ή μήπως αξίζει περισσότερο να ασχοληθούμε με όσα ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ επί τέσσερα χρόνια για να βελτιώσει την τριτοκοσμική κατάσταση που έχουν περιέλθει τα δημόσια νοσοκομεία στην πατρίδα μας. Εμείς θα επιλέξουμε το δεύτερο δρόμο και όχι τις αντιαισθητικές θεατρικές παραστάσεις ή τα ζειμπέκικα του ανύπαρκτου υπουργού.

Στα δημόσια νοσοκομεία η Ελλάδα και οι ασθενείς στενάζουν και τίποτα δεν φαίνεται να ενεργοποιεί την σημερινή ηγεσία του Υπουργείου Υγείας για να διορθώσουν κάποια από τα δεκάδες κακώς κείμενα που βιώνουν καθημερινά οι νοσηλευόμενοι και οι οικείοι τους.

Επιγραμματικά αναφέρω τα εξής:

• Κλειστές Μονάδες ΜΕΘ σε πολλά νοσοκομεία και ανενεργά πολλές δεκάδες κλίνες ΜΕΘ, λόγω έλλειψης προσωπικού στα περισσότερα νοσοκομεία. Αποτέλεσμα: 40-45 ασθενείς διασωληνωμένοι σε ράντζα και εν αναμονή ανεύρεσης κρεβατιού κάθε μέρα στις λίστες του ΕΚΑΒ.
• Νοσοκομεία που μοιάζουν με εμπόλεμη ζώνη ειδικά σε εποχές έξαρσης των εποχιακών λοιμώξεων. Ράντσα σε διαδρόμους και αίθουσες αναμονής, τα οποία ακόμη και μέρες μετά το τέλος της γενικής εφημερίας συνεχίζουν να υπάρχουν διάσπαρτα στις κλινικές. Αυτή είναι η εικόνα που αντιπροσωπεύει μια ευρωπαική χώρα το 2019, και μας προσβάλει όλους απέναντι στους ασθενείς και την κοινωνία μας γενικότερα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα νοσοκομεία Αττικό, Ευαγγελισμός και Κρατικό Νικαίας που μετά από κάθε εφημερία αναπτύσσουν 100-120 ράντσα προκειμένου να νοσηλεύσουν όπως όπως βαριά και ιδιαιτέρως βεβαρημένα περιστατικά.
• Η υποστελέχωση σε ιατρούς και προσωπικό διογκώνεται με εκρηκτικούς ρυθμούς. Αποχωρούν κατά εκατοντάδες οι γιατροί κάθε χρόνο λόγω συνταξιοδότησης (350 περίπου), ενώ ο μέσος όρος ηλικίας όσων υπηρετούν είναι τα 60 έτη. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΠΙΣ και της ΟΕΝΓΕ, τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει ακόμη μεγαλύτερος αριθμός αποχωρήσεων (διπλάσιος), καθώς οι γιατροί αυτοί αποτέλεσαν τον κορμό του ΕΣΥ το διάστημα 1983-1993 και μέχρι το 20 θα συμπληρώσουν τα 67 έτη ηλικίας.
• Τεράστιες ελλείψεις σε ειδικευόμενους ιατρούς, οι οποίοι ανέκαθεν αποτελούσαν την ατμομηχανή του συστήματος. Η έλλειψη στα περιφερικά νοσοκομεία ξεπερνάει το 30% των θέσεων,ενώ οι περισσότεροι νέοι ιατροί λόγω κακών αμοιβών και ανύπαρκτου εκπαιδευτικού προγράμματος μεταναστεύουν στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής και επαγγελματικές προοπτικές.
• Πρόσφατα γίναμε μάρτυρες πολικών συνθηκών και μάλιστα εν μέσω κακοκαιρίας λόγω βλαβών στα συστήματα θέρμανσης διάφορων νοσοκομείων, ενώ η υποχρηματοδότηση γενικότερα έχει ως συνέπεια την αδυναμία συντήρησης και ανανέωσης του ιατρικοτεχνολογικού εξοπλισμού, ο οποίος έχει αφεθεί στις περιφέρειες, και οι οποίες προσπαθούν να συντηρήσουν το σύστημα,μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ.
• Στα τμήματα επειγόντων περιστατικών ο χρόνος αναμονής ξεπερνάει κατά μέσο όρο τις 6-8 ώρες για την εξέταση και διεκπεραίωση των περιστατικών, ενώ οι λίστες αναμονής των χειρουργείων φθάνουν τους 4-6 μήνες.
• Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτελεί αναμφίβολα η ιστορία των πλαστών πτυχίων του πρωην διοικητή του Γ.Κρατικού Νικαίας και η σκανδαλώδης συμβαση για το κυλικείο του νσοσοκομείου. Σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία είναι ουσιαστικά ακέφαλο με τον υποδιοικητή να λειτουργεί ως διοικητής απειλούμενος με αποχώρηση.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι εικονική πραγματικότητα και θα έπρεπε να ενδιαφέρουν έναν Υπουργό Υγείας που υποτίθεται ότι έχει τα κότσια να αντιμετωπίζει μόνος του και όλους τους, τους δημοσιογράφους και τα κανάλια, αλλά στάθηκε τελείως ανίκανος να λύσει έστω κάτι από τα χρόνια ζητήματα των δημόσιων νοσοκομείων. Δυστυχώς διάλεξε το γήπεδο των εντυπώσεων για να δείξει την υποτιθέμενη μαγκιά του.Δυστυχώς όμως και για αυτόν και τον προιστάμενο του κ.Ξανθό, Η ΜΑΓΚΙΑ αποδεικνύεται όταν λύνεις προβλήματα. Και είναι πραγματικά ντροπή πρωτίστως για ένα γιατρό, να επιλέγει να αντιμάχεται τους ασθενείς και όχι τις ασθένειες. Γιατί αυτό κανει ο κ.Πολάκης, χτυπάει μια στο καρφί και μια στο πέταλο εκ του ασφαλούς πάντα, και για το πάπλωμα κουβέντα. Δεν τον ενδιαφέρει να προσφέρει, μόνο του μέλημα είναι ο θόρυβος γύρω από το όνομα του, προκειμένου να επανεκλεγεί.

Αφού αποδείχθηκε κατώτερος του ρόλου του, των περιστάσεων και της αισθητικής μας, είναι καιρός να αδιαφορήσουμε πλήρως στο φτηνό του παιχνίδι…και να του χαρίσουμε απλόχερα τη λήθη που του αξίζει…

The post Νοσοκομεία σε αποσύνθεση, υπουργοί σε παραλήρημα… appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο πυκνοκατοικημένες περιφέρειες της χώρας η κατάσταση που επικρατεί στο σύστημα Υγείας είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτική, κάνοντας τη Β’ Πειραιά να θυμίζει περισσότερο ακριτικό νησί παρά αστικό ιστό. Με περισσότερους από 300.000 εγγεγραμμένους μόνιμους κατοίκους σε Κορυδαλλό, Κερατσίνι, Νίκαια – Ρέντη, Σαλαμίνα και Πέραμα λειτουργεί μόλις ένα νοσοκομείο, το «δύσμοιρο» Κρατικό της Νίκαιας, ενώ στο πολύπαθο νησί μας μόλις ένα – σχεδόν εγκαταλελειμμένο από ανθρώπινο δυναμικό – κτίριο που το Υπουργείο Υγείας επιμένει να ονομάζει Κέντρο Υγείας.

«Η στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση του κοινωνικού κράτους και στην επέκταση του ιδιωτικού τομέα» ανέφερε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. Μάλιστα στην πρώτη και βασική Αρχή του τόνιζε πως «η υγεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό και αναφαίρετο δικαίωμα όλων». Οι πολίτες της Β’ Πειραιά (και της Α’ Πειραιά και της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης και της πιο απομακρυσμένης ή κοσμικής περιοχής της χώρας)τα 4,5 αυτά χρόνια κατάλαβε με τον χειρότερο τρόπο τι «κρύβεται» πίσω από τις Αρχές του ΣΥΡΙΖΑ. Ψέμα, κοροϊδία και αυταπάτες.

Αυτή είναι η ευκαιρία μας να μην είμαστε πια οι πολλοί του ΣΥΡΙΖΑ, άλλα οι «όλοι» του  Κυριάκου Μητσοτάκη… Και όλοι μας έχουμε δικαίωμα στη δημόσια Υγεία.

Ποια είναι τα αιτήματά μας; Πρέπει να αποσυμφορηθεί το Κρατικό της Νίκαιας, το ελάχιστο να δημιουργηθεί ένα Παιδιατρικό Νοσοκομείο στην περιοχή μας, το πρώτιστο να μπει τέλος στις συνθήκες Ντροπής (και όχι Υγείας) της Σαλαμίνας.

Η Νίκαια χρειάζεται προσωπικό από χθες. Το Παιδιατρικό Νοσοκομείο θα μπορούσε να γίνει σε ήδη υπάρχουσες αναξιοποίητες μονάδες Υγείας, αλλά προϋποθέτει ηγεσία με όραμα και στόχους, όχι υπουργούς γλάστρες και υφυπουργούς τραμπούκους. Η δημιουργία κέντρου Υγείας αστικού τύπου στη Σαλαμίνα είναι ίσως η μεγαλύτερη πληγή από όλες. Μονάδα ΠΕΔΥ δεν υπάρχει, το Κέντρο Υγείας δεν έχει βασικές ειδικότητες (όπως παιδιάτρου, οφθαλμίατρου, ορθοπεδικού, ουρολόγου, δερματολόγου, χειρούργου, ενδοκρινολόγου), έχει ακτινολογικό μηχάνημα από το… 1975, μόνο ένα ασθενοφόρο, οι Σαλαμινιώτες πεθαίνουν μέσα στα ferry boat στην προσπάθεια τους να φθάσουν σε κάποιο νοσοκομείο…

Όλα αυτά τα βιώνω προσωπικά  και τα ακούω στο ιατρείο μου καθημερινά από τους ασθενείς μου. Αφορμή για να τα μοιραστώ όμως στάθηκε μια συνάντηση, το βράδυ της Δευτέρας, με φίλους γιατρούς, νοσηλευτές, φαρμακοποιούς της Β’ Πειραιά. Εκεί κατάλαβα πως δεν είμαι εγώ ο αυστηρός κριτής. Ίσως μάλιστα να αντιμετωπίζω την κατάσταση και με επιείκεια. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό νιώθουμε ο τελευταίος τροχός της αμάξης, είμαστε η «μηχανή».

Η κοινωνία, η κρίση αλλά περισσότερο η κατάπτυστη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα «διασωλήνωσε» την Υγεία. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να τραβήξουν και την πρίζα.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ 14 Ιουνίου

The post Η Β’ Πειραιά στην εντατική appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Καταρχάς… δεν υπάρχουν μαγικά λυχνάρια και λύσεις! Κανείς δεν θα μας λύσει τα προβλήματα αν οι ίδιοι δεν σηκωθούμε από τους καναπέδες μας ή δεν διεκδικήσουμε τα αυτονόητα.

Κατά δεύτερον, κάποια στιγμή πρέπει να αντιληφθούμε πως όλα τα παραπάνω είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας. Πρώτα εκπαιδευόμαστε, μετά δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για οικονομία και επενδύσεις, και μετά η ανάπτυξη σιγά σιγά δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας.

Ποια είναι όμως η λύση που πρέπει να δώσουμε ενώ δημιουργούμε τις προϋποθέσεις;

Η σύνδεση των σπουδών με την αγορά εργασίας. Είτε κάνουμε λόγο για τα τεχνικά επαγγέλματα είτε για την πανεπιστημιακή μόρφωση.

Το μεγαλύτερο παράδειγμα είναι δίπλα μας ή και εμείς οι ίδιοι. Πόσοι από εμάς έχουμε συγγενείς, φίλους ή γνωστούς που έκαναν λάθος επιλογή; Που μια αστοχία στην αφετηρία της ζωής τους, τους φέρνει άδοξα στον τερματισμό του επαγγελματικού τους βίου; Που αγαπούν ή είναι καλοί στη δουλειά τους αλλά δεν έχουν δουλειά;

Οι Έλληνες είναι ένας έξυπνος λαός. Οι κάτοικοι της Β’ Πειραιά είμαστε στην πλειοψηφία μας άνθρωποι της καθημερινότητας που μπορούμε και πρέπει να αποτελέσουμε την ατμομηχανή του εργατικού δυναμικού. Οι νέοι νιώθουν πως έχουν χάσει προ πολλού το δικαίωμα να ελπίζουν.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την περιοχή μας, που έτσι και αλλιώς όπως και κάθε περιοχή, αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Αυτή τη στιγμή δείχνουν να κινούνται ξανά τα ναυπηγεία στο Πέραμα, όχι κάποια ανεξέλεγκτη έκρηξη αλλά μια αξιοσημείωτη κινητικότητα που όμως πρέπει να επιβραβευτεί και κυρίως να αξιοποιηθεί… Πώς όμως θα το κάνουμε όταν πολλά επαγγέλματα που αφορούν την ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη έχουν αρχίσει να εκλείπουν;

Πρέπει να δούμε αν υπάρχουν οι κατάλληλες τεχνικές σχολές και αν όχι να τις δημιουργήσουμε. Να είναι κοντά στον χώρο εργασίας γεγονός που αυτόματα θα αναβαθμίσει και τις περιοχές όπως στην προκειμένη περίπτωση το Πέραμα. Επιβάλλεται να επενδύσουμε στον σωστό επαγγελματικό προσανατολισμό (ακόμη και από τα χρόνια του Γυμνασίου) και όχι να επιλέγουμε με μοναδικό κριτήριο τα μόρια που γράψαμε στις πανελλήνιες. Πρέπει να αντιληφθούμε πόσο ζωτικής σημασίας είναι ο θεσμός της συνεχούς εκπαίδευσης, κατάρτισης και εξέλιξης ακόμη και μέσα στις ίδιες τις επιχειρήσεις.

Οι ίδιες δυσκολίες υπάρχουν ακόμη και στα πανεπιστημιακής μόρφωσης επαγγέλματα. Διανύουμε την εποχή που θέλουμε επιστήμονες της πληροφορικής και εκεί στρέφονται μόλις το 4% των νέων. Τα σχολεία έχουν «παγώσει» εδώ και χρόνια τις προσλήψεις, αλλά οι εισαγωγές στις σχολές που σχετίζονται με τα εκπαιδευτικά επαγγέλματα γίνονται κατά χιλιάδες. Την ίδια ώρα που ο κατασκευαστικός κλάδος έχει βουλιάξει τα τμήματα αρχιτεκτονικής αυξήθηκαν κατά 20% στη διάρκεια της περιόδου 2008-2015.

Το πρόβλημα λοιπόν ξεκινά από την Πολιτεία γιατί δεν αντιλαμβάνεται τις αλλαγές των απαιτήσεων της εποχής και τελειώνει στις επιλογές μας.

Το θέμα της επαγγελματικής εκπαίδευσης των νέων και της πρόσβασής τους στην αγορά εργασίας, είναι τόσο κρίσιμης σημασίας για το παρόν όσο και το μέλλον μας. Η εκμετάλλευση του 100% του επαγγελματικά ενεργού ανθρωπίνου δυναμικού της χώρας είναι πρωταρχικός παράγοντας για την επίτευξη της επιτάχυνσης των ρυθμών ανάπτυξης και ας μη γελιόμαστε, και μεγάλου μέρους σοβαρών κοινωνικών προβλημάτων όπως η ανεργία ή το ασφαλιστικό.

Στην Ελλάδα των σχεδόν 2 εκατ. ανέργων (με το 40% αυτών στην ηλικία 16 -24 και το 30% στην ηλικία 24-35) πρέπει να δώσουμε λύση χθες. Και βασικό κομμάτι της λύσης για βιώσιμες δουλειές και πραγματική ανάπτυξη είναι η ΑΜΕΣΗ ΔΙΑΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ.

Το στοίχημα αυτό θα το κερδίσουμε!

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κοινωνική στις 06 Ιουνίου 2019

The post Τεχνικά επαγγέλματα: Το στοίχημα της γενιάς μας appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.

Τότε αυτή η φράση ήταν ακόμη οι ευσεβείς μας πόθοι. Πράγματι σήμερα σχεδόν όλη η Ελλάδα είναι μπλε. Και ναι αυτό είναι επιτέλους «το μπλε της Ελλάδας, όχι του κόμματος».

Και αυτό δεν είναι πια ούτε το πιστεύω μου, ούτε το θέλω μου. Είναι γεγονός. Το λένε οι αριθμοί, το αποδεικνύουν όλες οι κοινωνικές ομάδες που δεν πίστεψαν τα ψέματα, που δεν θαμπώθηκαν από τα επιδόματα, που δεν παραμυθιάστηκαν από τα δώρα και τα αναρίθμητα «θα».

Είδαν το πραγματικό πρόσωπο της πιο καταστροφικής κυβέρνησης της χώρας. Μπούχτισαν από τα πειράματά τους, θύμωσαν από τους τραμπουκισμούς τους, στεναχωρήθηκαν από τις αδικίες τους, απέρριψαν τις πρακτικές τους.

Έβαλαν χέρι στην Παιδεία και η Νέα Δημοκρατία κέρδισε τους νέους, έταξαν ψίχουλα στους συνταξιούχους και εκείνοι γύρισαν την πλάτη στον ΣΥΡΙΖΑ, προσπάθησαν να «δωροδοκήσουν» τους δημοσίους υπαλλήλους με μικροαυξήσεις και fake news για τους πολιτικούς τους αντιπάλους αλλά εκείνοι στύλωσαν τα πόδια, τσάκισαν τους ελεύθερους επαγγελματίες και εκείνοι τους το ανταπέδωσαν, μαύρισαν το μέλλον των νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας και τους «μαύρισαν» και αυτοί.

Ακόμη και στην διαχρονικά «κόκκινη» Β’ Πειραιά πήραν το μάθημά τους με τη Νέα Δημοκρατία να επιστρέφει σε ποσοστά που είχε προ…12ετίας. Κάτι που ευχόμαστε σύντομα και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η πολιτική της κυβέρνησης δεν απερρίφθη μόνο γιατί ήταν κακή αλλά γιατί ήταν άδικη, εμμονική, οπισθοδρομική, αναξιόπιστη, διεφθαρμένη, μόνο «επιδοματική» και καθόλου αναπτυξιακή, υπερασπιστές του μέτριου και πολέμιοι του άριστου, καφενειακή έως αστεία.

Το μέγεθος της νίκης της προηγούμενης Κυριακής, αλλά και της αυριανής αποδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ ερχόμενος δεν έφερε ποτέ την «ελπίδα» που έταζε αλλά τη δυστυχία και την απόγνωση. Όμως αυτό ήταν μόνο η αρχή μια νέας εποχής για τον τόπο και τους Έλληνες.

Ραντεβού λοιπόν στις κάλπες και αυτή την Κυριακή. Και τον επόμενο μήνα.

Και όσο χρειαστεί ακόμη μέχρι να φύγουν μακριά όσοι και όσα μας δίχασαν και μας υποβάθμισαν”.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Κοινωνική στις 31 Μαϊου 2019

The post Ραντεβού στις κάλπες, ξανά appeared first on Μιχάλης Λιβανός - Υποψήφιος Βουλευτής Β’ Πειραιά.